Goya'nin Los Caprichos olarak bilinen bir seri gravur calismasindan bir tanesinde -ki o andaki ruh halimle gordugumde cok etkilenmistim- tehdit edici yarasalar ve baykuslar seri halinde karanliga girip cikarken bir masaya yigilmis uyuyan bir adami gosterir ve altindaki yazida soyle denir: "El sueno de la razon produce monstruos" (Aklin uyuyani canavarlar dogurur!)
Ben yaklasik olarak onuc aydir aktif olarak is ariyorum ve yaraliyim. Yaraliyim cunku ulkeme guvenip yurtdisindan yuvama dondum, ama donmemle birlikte koca, karanlik bir cukurun icine dustum ve oradan kendimi halen kurtaramadim. Benim gibi milyonu askin gencin ayni halde kivrandigini gordukce de ofkem artiyor. Artik tum egitim ve emegimin yanlis yerlere yonlendirilmis bir caba oldugunu dusunuyor ve yasamin icinde bugune kadar asla gostermedigi boyutlarda caresizlikler barindirdigini goruyorum, korkunc bir yalnizligi icime soluyorum. Vay canina, iste bu uzun bir cumleydi. Yalnizca bu cumleyi kurmak bile basli basina bir isyanin gucunu dogrular nitelikte. :)
Bu arada bir seyi daha her gun deneyimliyorum arkadaslar, 'Isleyen demir isildar!" Iste bu cumle bugune kadar hic bu denli anlam yuklu olmamisti benim icin. Her yeni gun daha da koreldigimi, yasam sevincimi daha da kaybettigimi hissediyorum. Hissetmekten de otesi duyumsuyor ve ta icimde goruyorum. Bu aci veriyor, insan calistikca yaratici ve calistikca uretken. Calistikca elindekilerin kiymetini biliyor. Ilginc ama oyle. Bos zamanlarimda farkinda bile olmadigim guzelliklerin onlar elimden alindiginda farkina variyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder